Babygebaren

Stel.. Je wil samen met je kindje buiten gaan spelen in de zandbak en je kindje wordt boos. Waarom wordt je kindje boos? Wil hij niet naar de zandbak? Wil hij misschien liever naar de schommel? Of met de auto spelen? Verschillende vragen die je kunt hebben op dat moment. Maar je kunt het kindje ook niet vragen omdat hij nog niet kan praten.. Wist je dat kinderen vanaf 6 maanden al in staat zijn om met een gebaar uit te leggen wat er in hun hoofd omgaat?

Bij kinderopvang de Toverfluit wordt er extra aandacht gegeven aan de taalontwikkeling, in de vorm van gebaren. Er zijn verschillende redenen om Babygebaren te gebruiken in de communicatie met de kinderen. Een baby kan op jonge leeftijd veel meer begrijpen en ‘vertellen’ dan voorheen werd gedacht. Vanaf zes maanden oud kunnen baby’s betekenisvolle gebaren maken en daarmee aan ouders en verzorgers hun behoeften duidelijk maken. Dit is veel eerder dan dat het spreken van een kind genoeg ontwikkeld is voor verbale communicatie. De meeste kinderen beginnen tussen 12 en 18 maanden met praten. De periode tussen het moment dat een kind taal kan begrijpen en het moment waarop het woorden kan spreken kan met babygebaren goed worden overbrugd.

Doordat kinderen bij het gebruiken van woorden bijbehorende gebaren leren gebruiken en het woord als het ware zien (ondersteund door pictogram, plaatje van woordkaartje of uit boek en de pedagogisch professional die het gebaar maakt), horen (zelfde klanken/ woord, bij het gebaar dat gemaakt wordt) en “proeven” (ze proberen het na te zeggen en ervaren de uitstoot van klank(en) wordt hun woordenschat in een relatief korte tijd heel groot.

Babygebaren op de groep

Wij beginnen met gebaren al bij de baby’s; door veel tegen ze te praten, vertellen, uitleggen, voorlezen en zingen leren deze kinderen al om de intonaties te koppelen aan het mimiek. Ze horen de klanken die ze later zelf zullen gaan uitproberen nu al veelvuldig. Dit is een goede basis voor het latere echte praten. Dit zetten we door bij de al wat oudere kinderen, de peuters.

We maken hierin dan duidelijk onderscheid tussen het verzorgend bezig zijn en het stimulerend bezig zijn. Al weten we wat een kind bedoelt met een bepaalde uitstoot van klanken en eventueel met het maken van gebaar, blijven we spelenderwijs stimuleren dat het kind duidelijk te laten zeggen wat hij bedoelt. Hierbij letten we op dat we de kinderen niet gaan corrigeren maar wel het goede voorbeeld geeft.